Mijn verslag
Na een fenomenaal potje van Aston Villa gisteren besloten we als echte toeristen de early kickoff van Birmingham City ook nog even mee te pakken. Even waren we bang dat de wedstrijd zou worden afgelast, maar in de kou werd de derde ronde van de FA Cup gewoon op een half bevroren veld afgespeeld.
St. Andrews is een prachtig stadion net iets ten oosten van het centrum van Birmingham. Het ligt in een rauwe wijk met wat loodsen en huizen direct om het stadion heen. Birmingham City heeft veel jaren op het hoogste niveau geacteerd, maar won nog nooit een grote prijs. Daar hopen ze, ondanks hun huidige plaats in League One, spoedig verandering in te brengen. Door de nieuwe, rijke eigenaren uit Amerika heeft Brum een fenomenale ploeg en wandelen ze met speels gemak door de competitie. De mensen genieten er enorm van, en elke week zit het stadion nagenoeg vol. Dat is best indrukwekkend voor League One, want de capaciteit is 30.000.
We komen sowieso veel enorm aardige mensen tegen in en om St. Andrews. Ze zijn allemaal vereerd dat we langskomen en we krijgen uitleg over de geschiedenis van zowel de club als de regio. De mensen betreuren de veranderingen in Birmingham, dat tegenwoordig meer weg heeft van een Afrikaanse stad. Een andere man vertelde me over enorme plannen voor het bouwen van een stadion waar 60000 toeschouwers in moeten passen. Het idee is om er een treinstation naast te leggen en zo veel bekijks uit Londen aan te treffen. Binnen mijn civiele techniek studie hebben we daar een mooie gedachte over, want eerdere projecten hebben uitgewezen dat het effect dan eerder andersom is. Ik denk dus dat veel mensen dan de trein van Birmingham naar een club in Londen zullen nemen, maar dat terzijde.
De tegenstander van deze bekerronde is Lincoln City (ook uit League One), en ondanks dat Birmingham wat rust heeft gegeven aan spelers moeten de mannen deze pot makkelijk kunnen winnen. Het klinkt bijzonder, maar met een enorme voorsprong in de competitie is de beker nu eigenlijk het enige wat echt nog spanning met zich meebrengt. Birmingham komt razendsnel op voorsprong en is veel beter. Toch duurt het tot de 78ste minuut voor de 2-1 valt. Invaller Lyndon Dykes scoort een werkelijk wonderlijke goal. De goal is zo mooi dat ik zelfs aan het einde van het jaar heb opgezocht of hij genomineerd was voor de Puskas Awards. De Schotse international neemt een lange bal op de borst aan en draait weg bij zijn tegenstander. Daarna lobt hij de bal over de verdediger, neemt hij de bal weeral op de borst aan en schiet dan in één keer de bal snoeihard in de kruising. De enige reden dat deze goal niet de wereld over is gegaan is omdat de bal tussen aanraking 1 en 2 een keer op de grond stuitert, maar alsnog blijft deze goal één van de mooiste die ik ooit zag.
Met de mensen voor ons hadden we een lolletje om de tweede keeper van Birmingham, Peacock-Farrell. We kenden de Noord-Iers international nog wel van wedstrijden tegen Nederland, en toen was hij aardig goed. De man voor ons vond hem heel slecht, maar zag tot zijn verbazing hoe hij toch de nul hield. Hij grapte in minuut 89 dat we gelijk hadden, en strompelde toen met stok en al de tribunes af. Uiteraard scoorde Lincoln City nog de 2-1 in de laatste minuut.
Desondanks ging Birmingham City kinderlijk eenvoudig door naar de volgende ronde, en keken wij terug op een koud maar leuk potje voetbal. De sfeer was bij lange na niet zo goed als gisteren op Villa Park, maar de vriendelijkheid van de mensen bleef ons lang bij. Na een korte wandeling arriveerden we bij de tactisch geparkeerde auto om naar Manchester te rijden, waar het tweede potje van de dag op ons wachtte.
