Mijn verslag
Niet Boca Juniors, niet Manchester United, niet Liverpool, Flamengo is waar ik mijn allerbeste groundhop-ervaring ooit gehad heb tot nu toe (eind 2026). En ik vraag me nog maar af of dat ooit overtroffen gaat worden. In het iconische Maracana stadion was de sfeer tegen rivaal Palmeiras zo intens dat onze oren er nog uren van suisde. Maar er gebeurde nog veel meer wat het melden waard was...
Vanuit Buenos Aires reisden we naar Foz do Iguazu, waar we de watervallen bekeken. Daarna zouden we naar Rio de Janeiro vliegen om weer terug naar Nederland te gaan. De drie doordeweekse dagen die we in Brazilië zouden hebben waren helaas niet genoeg om een potje te vinken, maar na onze avonturen in Argentinië maakte ons dat niet veel uit.
Toch hoopte ik heel stiekem dat er een bekerronde zou zijn als wij in het land waren. Flamengo lootte daarin tegen Portugesa, welliswaar uit maar Portugesa kwam ook uit Rio. Wekenlang hield ik het schema van de beker in de gaten maar helaas werd de wedstrijd op een totaal ander moment gespeeld. Een paar dagen voor vertrek naar Argentinië keek ik voor de grap nog eens naar het schema, en ineens stond de wedstrijd tegen Palmeiras ingepland op 20 april 2022, precies op de avond dat wij aan zouden komen in Rio de Janeiro.
Ik was een beginnend groundhopper (wat je kunt zien aan het zeer minimaal aantal foto's wat ik maakte) en had verder geen idee hoe we aan kaarten zouden moeten komen. We kwamen echt maar een klein uur voor de aftrap aan in ons hotel (dat we bewust naast het stadion hadden gekozen) en gingen naar de ticketshop, om te leren dat alles volledig was uitverkocht. Op straat zagen we een man met kaarten, maar mijn vader had bijna geen Braziliaans geld meer op zak. De man vroeg omgerekend 50 euro per ticket, maar wij lieten hem zien dat we echt maar 60 euro in totaal hadden. Ik dacht even dat mijn vader heel goed acteerde om af te dingen, maar hij had echt niks meer. De man had echter nog een hele stapel kaarten, en verkocht dan maar twee tickets aan ons voor dus omgerekend 30 euro per persoon.
Het was wel heel onrustig en druk langs het stadion. Ik werd voor mijn gevoel constant lastig gevallen. Sowieso had echt iedereen een Flamengo shirt aan, maar wij hadden geen tijd meer om die te kopen. Door massa's mensen (en opvallend veel kinderen) heen baanden we ons een weg naar de toegangspoorten. We wilden snel naar binnen gaan om waar nodig de man met neptickets te confronteren, maar gelukkig werkten de kaarten en zo zaten we ineens in het Maracana. Wat een enorm imposant stadion is dat! Het is gerenoveerd voor de WK finale van 2014, maar de historie van de eerdere WK finale in 1950 (gespeeld voor 199.854 toeschouwers!) voelde je nog steeds. Vooral de buitenkant van het stadion had veel klassieke kenmerken, het is echt jammer dat ik daar op een later moment geen foto's van heb gemaakt.
De sfeer is verreweg de beste die ik ooit heb gezien. De gezangen bleven door het dak lekker hangen en echt het hele stadion deed mee. Wij zaten op de hoofdtribune tussen wat toeristen, maar om ons heen waren mensen ook continu aan het zingen en springen. Toen Barbosa de thuisploeg op voorsprong schoot barstte een gigantisch gejuich los, maar helaas was het buitenspel. Ondanks dat vergeet ik die orkaan aan geluid na die goal nooit meer. De wedstrijd eindigde uiteindelijk in 0-0, en dat is toch wel een aardig smetje op een verder vlekkeloze groundhop.
Moe maar voldaan liepen we terug naar het hotel, waar we nog even checkten of we de paspoorten wel in de kamer hadden gelegd, maar die waren weg... Een groot probleem, want we zouden op 22 april terugvliegen en 21 april was een feestdag, dus er was totaal geen tijd meer om een noodpaspoort aan te vragen en nieuwe vluchten waren echt enorm duur geworden. We konden wel door de grond zakken. Mijn vader had beide paspoorten meegenomen en tijdens het kopen van een ticket moeten ze allebei gestolen zijn. Met onze ziel onder onze armen arriveerden we de volgende dag bij het ontbijt, waar de hoteleigenaar ons vrij nuchter vertelde dat we die bij de gevonden voorwerpen van het stadion zo terug konden vinden.
Door de verschroeiende hitte maakte we dan maar een wandeling naar de gevonden voorwerpen. De agent vroeg wat we kwamen doen, knikte instemmend en kwam met alleen mijn paspoort terug. Dat was al een enorme opluchting. Bijna wilde we weglopen, maar we vroegen of hij het paspoort van mijn vader niet ook had. Een beetje chagrijnig maakte de man dan maar weer de best lange wandeling naar binnen, en twee minuten later hadden we ook het paspoort van mijn vader weer in de hand. Waanzinnig.
Sowieso is Rio de Janeiro echt een krankzinnige stad, verreweg de meest krankzinnige die ik meemaakte. De geur is niet te harden, er is intens veel armoede tussen de mooie natuur. De stranden zijn geweldig en het leven is goed betaalbaar voor ons als Nederlandse toeristen. Voetbal is overal te zien en de mensen die het op de Copacabana massaal spelen hebben een betere techniek dan de gemiddelde Ajax-speler. Ik was even goed klaar met Rio, maar nu ik dit verslag 4,5 jaar na dato opschrijf krijg ik toch wel weer heel veel zin om weer terug te gaan. Zuid-Amerika heeft een enorm bijzondere mix van geweldig voetbal en een geweldige natuur. Je kunt er eigenlijk alles, al moet je wel opletten dat je je spullen niet verliest...
