Mijn verslag
Als kind was ik helemaal bezeten van sport, en met Playmobil speelde ik werkelijk alles na. De Olympische Spelen van 2008 betekende dus alles voor mij. Als zevenjarige stond ik vroeg op om bijvoorbeeld naar openwaterzwemmen te kijken. Het was dus een droom om naar de Spelen te gaan, en die is 16 jaar later uitgekomen.
De planning was als volgt: we zouden vroeg in de ochtend gaan rijden, dan kijken naar Dominikaanse Republiek - Oezbekistan en dan naar het boogschieten. Na een overnachting zouden we dan bij het roeien gaan kijken om weer naar huis te gaan. Het was echter ontzettend heet in Parijs, met temperaturen boven de 40 graden. Het was eigenlijk niet te doen, en ook in het Parc des Princes was het niet te harden. Respect dus voor beide ploegen, die overigens allebei voor de eer speelden. Met het veel sterkere Spanje en Egypte in de groep wisten beide ploegen al dat ze waren uitgeschakeld. Beide landen namen het toernooi echter wel serieus, want bij Dominikaanse Republiek stond de talentvolle Peter opgesteld, terwijl Oezbekistan met Shomurodov en Khusanov speelde (je mag in je jeugdelftal een kwartet aan oudere "gastspelers" meenemen naar de Spelen).
De Dominikaanse Republiek speelde leuk voetbal, kwam op voorsprong maar zag Oezbekistan weer langszij komen. Op de tribunes werd vanuit een fanatiek vak van Oezbekistan best veel sfeer gemaakt, en dus was het een leuke middag. Snel gingen we weer door naar het boogschieten, waar we in de zon bijna dood zijn gegaan.
