Mijn verslag
San Lorenzo is één van de meest beroemde clubs ter wereld. Niet vanwege goed voetbal of vele prijzen, maar puur vanwege hun achterban en hun unieke verhaal. Deze club raakte ooit alles kwijt, maar leeft nu als nooit tevoren. De Copa Libertadores van 2014 heeft de status van "Cinco Grande" nog meer kracht bijgezet.
Het was corona, en om eerlijk te zijn had ik het er niet makkelijk mee. Alle wedstrijden lagen stil en ik moest urenlang thuis college volgen, samen met de rest van het gezin. Op mijn kamertje van 6 vierkante meter werd ik gillend gek, ik moest weg. De studie liep overigens ook voor geen meter. Op een willekeurige, druilerige avond vroeg mijn vader me wat mijn allergrootste droom was, en onmiddelijk zei ik gekscherend "La Bombonera vinken". Dat was een gouden zet, want nog geen week later was alles geboekt. Mijn vader is een realist, dromen bestaan volgens hem niet. Je moet de dingen die je wil gewoon doen.
Het was nog wel een gok of de reis wel door kon gaan, want de wereld zat nog op slot. Een week voor ons vertrek ging de wereld weer open, en dus waren we enorm gelukkig. Voor 500 euro vlogen we eerst naar Buenos Aires, en dan vanaf Rio de Janeiro rechtstreeks weer naar huis met KLM, echt iets wat nu niet meer kan.
Ik was echter heel erg ziek, en hoopte dat het op zaterdag beter zou gaan, want we hadden twee wedstrijden op de planning, met San Lorenzo - Platense als eerste. Ik had me helemaal ingelezen over de club. De paus is fan van de club, ze willen spelen in de wijk Boedo en ze wonnen ooit de Copa Libertadores. Ik kan nog wel even doorgaan, maar jullie kunnen ook gewoon één van de vele verhalen die al over deze club verschenen zijn lezen.
De hinchada van de club staat bekend om hun originele liederen en vele instrumenten die voor een heerlijk ritme zorgen. Ze betreden het stadion altijd vrij laat, en dat doen ze dan al spelend op de instrumenten. Wij waren klaar gaan zitten en genoten enorm van dit schouwspel. Overigens waren er wel wat protesten tegen het huidige bestuur van de club, maar dat maakte de sfeer er niet minder om.
In de rust spraken we met wat mensen die het geweldig vonden dat we hier waren, en die zelfs met ons op de foto wilde. Deze man sprak zeer goed Engels en vertelde over Néstor Ortigoza, een Paraguayaanse speler die de winnende treffer scoorde in de finale van de Copa Libertadores. Hij is een enorm grote held voor alles en iedereen dat Los Cuervos een warm hart toedraagt. Het mooie is dat Ortigoza is teruggekeerd bij San Lorenzo. De inmiddels wat dikkige speler kon het al vrij trage tempo totaal niet meer belopen, maar had wel een goede techniek.
Wat de wedstrijd betreft werden we getrakteerd op veel doelpunten, zeker voor Argentijnse begrippen. San Lorenzo leidde bij rust nog met 2-0, maar na negentig minuten stond het toch weer 2-2. Als je gaat groundhoppen in Argentinië moet je niet voor het voetbal komen, maar dit viel ons nog alles mee. Na afloop moesten we even alert met de menigte mee lopen om te voorkomen dat we door iemand uit de barrio overvallen zouden worden. Dat ging allemaal prima en zo bereikten we ruim op tijd de volgende wedstrijd.
Helaas was ik als beginnend groundhopper nog niet zo alert op het maken van veel foto's, en dus moeten jullie het enkel doen met wat er hier te zien is, excuses...
