Mijn verslag
De Bosnische oorlog is al even geleden, maar de naweeën zijn nog altijd zichtbaar en voelbaar. Op het voetbalveld worden de littekens van de oorlog blootgesteld, en veranderen de normaal zo vriendelijke Bosniërs in beesten. Ondanks enorme vuurwerkbommen en vuurpijlen die spelers raakten ging het spel gewoon door, en dat vond niemand hier echt raar. Velez Mostar boekte een zege die veel meer betekende dan gewoonweg drie punten op de ranglijst (3-0).
Na de iconische trein van Sarajevo naar Mostar genomen te hebben stond er nog zo’n anderhalf uur op de klok tot de aftrap van de wedstrijd. Ik snelde me naar mijn hotel en nam direct de taxi naar het Stadion Rodeni, dat iets buiten het centrum ligt langs een grote provinciale weg. De taxirit kostte me door de hoge gasprijzen nog best veel geld, maar het kaartje van 5 euro compenseerde dat prima. Ik was ruim op tijd in het stadion en kon daar voor een prikkie aan wat eten en drinken komen. Ook raakte ik aan de praat met wat mensen van de club, die het erg leuk vonden dat ik op bezoek kwam. Ik was erg benieuwd naar hun ervaringen over de voorbije oorlog, en de jongen achter de bar vertelde me dat hij enkele jaren geleden nog van school moest thuisblijven uit angst voor bomaanslagen.
Het volledige verhaal over de Bosnische oorlog is veel te ingewikkeld om hier snel op te schrijven, maar het komt er in het kort op neer dat de stad op dit moment nog altijd gescheiden is in Kroatisch gezinde Bosniërs en de Bosnisch gezinde Bosniërs. Aan de voetbalclubs kun je dit ook duidelijk zien. Zo heeft HSK Zrinjski Mostar (Kroatisch) het stadion van Velez in de oorlog overgenomen, en is Velez naar de andere kant van de brug verhuisd. Velez is dus Bosnisch gezind. Mijn nieuwe vriend achter de bar vertelde me over de derby van Mostar en hoe er soms doden vallen rondom dit duel. Bosnië en Herzegovina heeft als enige land in Europa een bekerfinale die gaat over twee wedstrijden, en laat de finale nu net tussen Velez en Zrinjski gaan. In de stad gaat het er al weken over, maar voor nu staat er een “gewone” competitiewedstrijd op het programma. Althans, dat dacht ik.
Want HSK Siroki Brijeg is ook Kroatisch gezind en ligt op slechts enkele tientallen kilometers afstand van Mostar. Voor de wedstrijd staken de ultra’s van Velez al enorme bommen af die kraters achter het doel achterlieten, waardoor de kinderen die met de spelers mee het veld op liepen niet meer terug durfden te lopen naar de kant. Na dit oponthoud begon de wedstrijd, en in de tiende minuut stroomde het hele uitvak (of eerder een kooi) helemaal vol met Siroki Brijeg fans. Deze mensen hadden vuurpijlen mee die ze naar de andere tribunes afvuurden, en sommige kwamen ook op het veld terecht. Op een gegeven moment raakte de pijl een speler, maar de scheidsrechter gebaarde doorspelen. Ik wist echt niet wat ik meemaakte, maar niemand leek er echt heel erg verbaasd over. Ondertussen bleven de bommen van de ultra’s van Velez maar kraters achterlaten vlak bij de keeper van Siroki Brijeg.
Het randvermaak was bijzonder, de wedstrijd was ook alleraardigst. De belangen waren ook best wel groot, want Velez en Siroki Brijeg waren in een onderling duel voor de vierde plek verwikkeld. Mocht Velez de bekerfinale verliezen, dan geeft de vierde plek recht op Conference League kwalificatie. De wedstrijd stond eigenlijk in het teken van slechts één man: Armin Spahic. Hij knalde er in een tijdsbestek van een minuut of 20 drie goals in en zo kwamen de drie punten niet meer in gevaar voor Velez Mostar. De fans waren blij in het zeer knusse Rodeni Stadion. De man achter de bar vertelde me dat het stadion gebaseerd was op Argentijnse stadions, en dat er geen geld meer was om een dak op de tribunes te leggen terwijl de staanders al wel gebouwd waren. De man was nogal nauw betrokken bij de club en heeft wat informatie van me gevraagd toen hij me naar mijn studie vroeg. Wie weet wordt er ooit een dak over de tribunes gelegd en kan ik zeggen dat ik indirect heb meegeholpen ;). De zon ging hier al onder voor de wedstrijd begon, maar vlak voor de ondergang kon ik nog snel wat foto’s maken van de mooie backdrop. Ik blijf altijd genieten van voetbalstadions die omringd zijn door bergen. In de winter schijn je de sneeuw goed te kunnen zien liggen.
Voor wie nog benieuwd is naar de afloop van het Bosnische seizoen: Zrinjski won de heenwedstrijd van de bekerfinale met 1-0 en hield het in het Rodeni Stadion op 1-1. Velez had als schrale troost dat het aan de Conference League mee mocht doen door het behalen van de vierde plek. Velez schakelde in de eerste ronde Milsami Orhei uit Moldavië uit, maar moest daarna hun meerderen erkennen in DAC uit Slowakije. Uiteindelijk haalde zowel Velez als Zrinjski geen Europees hoofdtoernooi. Het geeft mijns inziens goed aan dat het Bosnische voetbal helaas niet meer zo veel voorstelt, maar dat maakt het voor mij juist weer zo aantrekkelijk en mooi om te hebben afgevinkt!
