Mijn verslag
Wat ik zo leuk vind aan groundhoppen? Je pakt een locatie of wedstrijd en het schema bepaalt de rest van de reis. Van tevoren had ik dus nooit gedacht dat ik ooit bij Wehen Wiesbaden zou zitten, maar een samenloop van toevalligheden maakte dat ik bij één van de leukste wedstrijden ooit aanwezig was: 3-4…
Als student krijg je een gratis ov-chipcard. In de zomer is deze een maand lang niet geldig, maar er is altijd een periode dat de chipcard wel geldig is, maar dat de colleges niet zijn begonnen. Dit jaar leek het me een leuk plan om een Deutschlandticket aan te schaffen, en zo voor slechts 50 euro van vervoer te zijn voorzien. De reis begon vroeg op vrijdagochtend en rond het einde van de middag kwam ik in Wiesbaden aan. Hier deed ik mijn tas in een kluisje en bekeek ik de stad, om vervolgens naar Wehen Wiesbaden te gaan kijken. Volgens vele mensen is dit het meest troosteloze stadion met de slechtste supporters in de Liga, en juist dat maakte het extra interessant!
Wehen Wiesbaden is een soort combinatieploeg van twee dorpen. Feitelijk is de club afkomstig uit Wehen, maar omdat Wiesbaden veel meer inwoners had dacht de ploeg er goed aan te doen naar die stad te verhuizen. Het resultaat is eigenlijk dat geen van beide inwoners een échte binding met de club voelt, en daarom staat de ploeg erom bekend een vrij troosteloos karakter te hebben. Hierdoor kon ik wel voor 15 euro terecht op de staantribune achter het doel zonder Duitsers die tegen mijn nek aan hijgen.
Toch viel de ambiance me vanavond niet tegen. De Brita Arena bevat vier verschillende soorten tribunes die duidelijk allemaal uit een ander tijdperk komen. De tegenstander RotWeiss Essen had een volledig gevuld uitvak en was gedurende de wedstrijd zeer goed te horen. Bij mij op de staantribune was er een capo die zijn megafoon had verbonden met de stadionluisprekers die door het hele vak hingen. Ik kon daardoor zijn motivational speeches goed meeluisteren. De man hield hele preken over hoe mooi het was dat we hier met zijn allen stonden en dat voetbal mooi was enzo. Ik denk dat er nog geen twintig man waren die actief zijn instructies opvolgden. Voor mij was dat eigenlijk juist heel grappig om mee te maken.
De wedstrijd was in de eerste helft eigenlijk al heel leuk, de twee teams speelden om te winnen en het was de thuisploeg die aan de leiding ging in de pauze (1-0). Na de rust ontbrande de wedstrijd alleen maar nog meer, en scoorde RotWeiss Essen in een tijdsbestek van 15 minuten drie doelpunten. Toch kwam Wehen Wiesbaden weer terug tot 3-3, met de treffer van Agrafiotis in minuut 88. Ik dacht dat ik al gelukkig genoeg was, maar er was nog één geweldige plottwist die plaats zou vinden: RW Essen won de wedstrijd nog. In minuut 94 bracht de net ingevallen Torben M��sel het uitvak in absolute extase.
Vooraf dacht ik dat deze wedstrijd slechts een klein voorprogramma was op de rest van het weekend, maar mede door het scoreverloop, het obscure gehalte en het waanzinnige uitvak is deze wedstrijd eigenlijk gepromoveerd tot één van de hoogtepunten van het weekend, misschien wel het hoogtepunt. Wehen Wiesbaden is een unieke wedstrijdervaring in een nog best wel leuk stadion. Als ik jullie had verteld dat dit stadion een ploeg uit de Engelse League Two zou huisvesten hadden jullie het vast ook geloofd.
