Mijn verslag
Mijn zoveelste bezoek aan de Johan Cruijf Arena was er één met een nogal apart hoogtepunt. Nadat Ajax zonder al te goed spel op 3-0 voorsprong was gekomen schoot Daniel Kelly in de 84ste minuut een eretreffer tegen de touwen. Het leidde tot oceaanvreugde in het goed gevulde uitvak. Ondanks de blijdschap zal het Ajax zijn die als laatste lacht en de playoff van de Conference League volgende week op Tolka Park zal veiligstellen.
Ik ben in mijn leven al vrij vaak naar Ajax geweest. Vroeger als jonge fan, tegenwoordig meer omdat het dichtbij en leuk is. De reden om nu nog naar Ajax te gaan is vaak omdat er een obscuur duel op de planning staat of vanwege de uitploeg. Shelbourne is een ploeg uit de Ierse wijk Drumcondra en speelt in het prachtige Tolka Park. Ik hou van de Ierse mensen en besloot samen met mijn broer en twee vrienden af te reizen om het uitvak te kunnen aanschouwen en om de nieuwe aankopen van Ajax aan het werk te zien.
Van de wat oudere generaties hoor ik vaak mooie verhalen over Ajax, de Meer en het Olympisch Stadion. Er is van dat Ajax eigenlijk weinig over. De Johan Cruijf Arena trekt een heel ander publiek aan, en van saamhorigheid op de tribunes is eigenlijk geen sprake meer. Ondanks dat ik niet echt anders gewend ben vind ik dat toch jammer, ookal is de sfeer vanuit de F-Side goed.
Het veldspel van Ajax is ook niet meer wat het geweest is, ondanks dat is het optimisme voor dit seizoen weer helemaal terug. Mika Godts benutte een strafschop en na doelpunten van Owen Wijndal en Kasper Dolberg hoopte ik dat de nieuwe aankopen vanaf de bank de score nog verder op konden schroeven. Maar juist de wissels zorgden ervoor dat Shelbourne ineens de bovenliggende partij was. Dit leverde een doelpunt op voor de bezoekers, en een uitvak dat compleet ontplofte. Ik denk dat ze wel een minuut lang gejuicht hebben. Het was eigenlijk het hoogtepunt van de avond in een verder vrij pover duel waarbij het gros van de mensen al in minuut 85 het stadion de rug toekeerden. Ondanks het magere spel hoeft Ajax zich denk ik geen zorgen te maken dat het de Conference League playoff niet zal halen. Stiekem ben ik enorm jaloers op die paar honderd Ajacieden die volgende week de reis naar Tolka Park mogen maken. Voor mij zijn dat veel mooiere awaydays dan uit tegen Manchester City of Real Madrid. Echt voetbal zoals het hoort te zijn. Overigens zie je in die uitwedstrijden veel meer terug van het Ajax zoals het ooit was, met echte Amsterdammers die vol achter hun ploeg staan. Het zou zowel voor Ajax als voor het Nederlandse voetbal mooi zijn als Ajax nog eens echt de top van de wereld kan halen, zoals in 2019 bijvoorbeeld.
