Mijn verslag
Als kersverse clubcardhouder leek het me een goed idee om met mijn ouders en broer naar een wedstrijd van het Nederlands Elftal te gaan. Tegen Finland kon de laatste lastige horde richting het Wereldkampioenschap van 2026 worden genomen, en zonder al te veel problemen lukte het Nederland makkelijk om drie punten bij te schrijven (4-0).
Het WK is voor mij het ultieme sportevenement van de wereld. Eens in de vier jaar komen alle landen samen, en Nederland deed van oudsher altijd geweldig mee. Mijn allereerste herinneringen zijn de WK finale van 2006, en de WK’s hierna (2010 en 2014) hebben mij als kind helemaal enthousiast gemaakt voor het Nederlands Elftal. Bij een WK kijk ik alle wedstrijden, draag ik oranje en volg ik al het nieuws omtrent Oranje op de voet. Ik schrijf dit na het WK van 2026, en kan inmiddels wel vertellen dat dat gevoel anders is geworden. Nederland is Nederland niet meer, er wordt amper in staf geïnvesteerd. Waar we vroeger de grotere landen konden verslaan door slimigheden en technische snufjes, zijn onze concurrenten ons nu juist te slim af. Ook de hele wedstrijdervaring valt me tegen, vooral in de Johan Cruijf Arena. Ik associeer me eigenlijk nauwelijks met het type publiek dat naar Nederland komt kijken in het stadion.
Het leek deze avond soms meer een concert dan een sportevenement. De KNVB heeft in zijn marketingtactiek volledig ingezet op gezinnen en mensen die niet zo veel met clubvoetbal hebben, maar vooral op de saamhorigheid onderling. Opzich is dat hun goed recht, maar het is jammer dat ik me totaal niet associeer met het publiek op de tribune, die totaal niets lijken te geven om het spel of de uitslag. Het Nederlands Efltal valt onder de categorie bioscoop of Efteling, een leuk dagje uit. Achter mij zat een jongen van een jaar of acht die een tiental minuten met het stokje van zijn vlag in mijn nek zat te prikken. Dit duurde tot ik er voor de derde keer iets van zei, zijn moeder leek het ook niet te boeien. Het doet me soms echt pijn dat ik in een land woon waarin de wedstrijdervaring rondom het nationale elftal zo slecht is. Ik denk dat dit iets is wat al langere tijd zo is, maar het valt me pas op sinds ik echt ben gaan groundhoppen.
Wat ik wel heb, is binding met het elftal. Veel spelers zijn christen en dragen dat ook uit. Ik ben een enorm Premier League fan en veel spelers komen uit die competitie. Het was dus ook echt wel genieten vandaag, want bij rust stond het 3-0 voor Nederland. Vooral de dreiging die Cody Gakpo met zich meebrengt is magistraal om te zien, hij moest constant door twee of drie man gedekt worden. Wat me ook opviel is het enorme rendement van Memphis. Op tv lijkt hij maar een middelmatige speler, maar in het echt blijf ik hem maar enorm waarderen vanwege zijn visie, werklust en neusje voor de goal.
In de tweede helft nam Oranje ietwat gas terug en viel er nog één doelpunt. Moe maar voldaan reden we met zijn vieren weer naar huis. Alle vier hebben we genoten van het spel, maar moesten we ook erkennen dat de algehele ervaring niet echt kon tippen aan het voetbal zelf.
