Mijn verslag
Mijn tweede keer bij Borussia Dortmund was deze keer een Bundesliga wedstrijd. Vanaf de staantribune zagen we voor een prikkie drie goals, een fenomenale Malen en honderden tennisballen.
Als je meegevraagd wordt voor een potje van Dortmund dan kan je absoluut geen nee zeggen. En zo zat ik op een vrijdagavond ineens in de auto om voor een tweede keer naar deze club te gaan kijken. Het blijft waanzinnig om hier naartoe te gaan, alles is zo groot opgezet en kolossaal, je kunt er eigenlijk met je hoofd niet bij. Wat de trip beter maakte, was dat we op de staantribune plaats konden nemen voor slechts 17,50. Het was welliswaar mijn tweede keer op deze tribune, maar met het perfecte uitzicht op de Gelbe Wand mochten we absoluut niet klagen. Tegenstander Freiburg verkocht het uitvak niet uit en werd naar boven verplaatst, waardoor deze kaarten vrijkwamen.
De wedstrijd was zeer eenzijdig: Dortmund was negentig minuten lang de bovenliggende partij en kon dat krachtsverschil al snel uitdrukken op het scorebord: Donyell Malen maakte er twee voor rust. Na de rust viel er nog één goal, maar opvallender was de protestactie. Het hele weekend doen alle Duitse clubs mee om te demonstreren tegen nieuwe investeerders in de Bundesliga. Het spel wordt dan stilgelegd door tennisballen op het veld te gooien. Ook zingen het uitvak en het thuisvak "scheisse DFB" naar elkaar. Het was een grappig tafereel, want telkens als alle ballen waren opgeruimd en het spel verder leek te gaan, werden er weer nieuwe ballen gegooid.
Het duurde dus even tot we de laatste treffer van Füllkrug zagen, en tot overmaat van ramp startte de auto niet meer op toen we terug wilden rijden. Na een flink lange tijd proberen lukte het dan toch om de auto te starten en zo kon de lange nachtrit naar huis beginnen. Al met al was het wederom een geweldige ervaring bij BVB.
