Mijn verslag
Het is -11 graden in Roemenië, en ik heb een strakke planning. Vanuit het vliegveld moet ik als een malle naar het treinstation. Daar zit mijn appartement waar ik snel in moet checken. Als de trein dan op tijd gaat arriveer ik precies op tijd voor mijn eerste Roemeense wedstrijd. Een plan dat gedoemd was te mislukken, maar wat daardoor juist weer precies goed ging!
Op een vroege dinsdagochtend vlieg ik met WizzAir vanaf Eindhoven naar Boekarest. Het is altijd een spannend tripje, want in Nederland moet de eerste trein op tijd rijden om anderhalf uur van tevoren op de luchthaven te zijn. Veel marge is er niet, maar anders kan ik voor een paar tientjes altijd een dag later vliegen. Ik blijf het achterlijk vinden dat je tegenwoordig voor 20 euro van Eindhoven naar Boekarest kunt vliegen, maar ik maak er gretig gebruik van (zeker in combinatie met een studenten OV). Alles ging ondanks de koude temperaturen op tijd en zodoende vloog ik naar Boekarest. Eenmaal aangekomen moest ik eerst met een heel langzaam rijdend treintje naar een wat groter station. Daar moest ik inchecken in een appartement op 10 hoog, en dan terug om de trein te nemen naar Ploiesti. En dat allemaal terwijl het buiten zo’n -11 graden is. Dat de treinen nog rijden is een wonder, en dus verbaasde het me niks dat ik flinke vertraging had. Maar ach, de trein kostte immers maar drie euro. Wat wel jammer is, is dat er eigenlijk amper marge voor vertraging was.
De vertraging liep op tot 45 minuten en zo miste ik helaas de aftrap van de wedstrijd. Eenmaal buitengekomen nam ik een Uber voor twee euro naar het stadion, waar ik naar de ticketverkoop snelde. Thuis had ik alle looproutes precies uitgezocht zodat elke minuut benut werd, maar in het echt gaat alles toch weer anders, want de ticketshop was dicht. Gelukkig stond er nog één vrouw buiten, en die gaf me ineens een ticket cadeau. Hierdoor kon ik alsnog de wedstrijd bijwonen. Voor mijn gevoel duurde de Uber uren, maar ik kwam gewoon in de 11de minuut binnen, en Flashscore vertelde me dat er nog geen schot op doel was geweest. Zelden heb ik zo’n intens koude wedstrijd meegemaakt. Het was echt absurd. Het hele stadion was aan het springen, puur om niet onderkoeld te raken. Er waren ook geen catacomben of andere plekken om op te warmen. Toch was ik ook echt wel aan het genieten van mijn eerste Roemeense wedstrijd. Het stadion van Petrolul is modern, het bevat vier vrij generieke tribunes waarbij de hoeken zijn opgevuld met kantoorruimtes. Petrolul speelde hier al eens in Europees verband tegen Vitesse. Het uitvak was klein maar er was wel sfeer. Ook Petrolul had aan beide kanten achter het doel een ultragroep. Door het gekke aanvangstijdstip waren er maar 1500 mensen aanwezig, maar het viel wel op dat het grote deel onderdeel was van een ultragroep.
Van de wedstrijd zelf herinner ik me niet zo veel meer, wel weet ik dat ik dacht een 0-0 te zien maar dat Ricardinho in de laatste minuut toch nog de winnende maakte. De haast bevroren mensen hadden zo toch een reden om blij te zijn. Na afloop snelde ik naar het dichtstbijzijnde restaurant om iets te eten, en daarna de trein terug naar Boekarest te nemen. Al bij al was het een geweldige dag waarbij ik door net iets te laat te zijn net niet doodgevroren ben!
Wat me overigens nog opviel over Roemenië is dat voetbal hier echt nog wel populair is. In Boekarest zie je overal murals over de verschillende grote clubs (Dinamo Bucuresti, Rapid Bucuresti, FCSB en Steaua Bucuresti). In een pub waar ik ging eten stond de Superliga gewoon aan en heb ik genoten van UTA Arad – CFR Cluj. Tevens heb ik tijdens mijn korte tijd hier ook veel geleerd over het land zelf. Je hebt er veel natuur maar ook strand. Ik vond het vrij geciviliseerd. Als je een mooie maar toch onontdekte vakantiebestemming zoekt dan is Roemenië wellicht een verborgen parel. Zelf weet ik niet of ik ooit eens terugga, maar het is het zeker wel waard. Ook op het gebied van voetbal valt er nog best wat te ontdekken!
