Mijn verslag
Albanië is een land in opkomst. Het heeft mooie stranden, prachtige natuur en is relatief goedkoop. Ik reisde af naar het land om te zien of de voetbalcultuur ook de moeite waard is en kwam terecht in Elbasan.
Ik ben wel eens alleen op reis gegaan, maar een echte solotrip van meerdere dagen deed ik niet eerder. Vanuit de TU Delft is er in februari altijd een vakantieperiode, waarin ik echt de enige ben die dan vrij heeft. Mijn meeste studiegenoten gaan skiën, maar daar heb ik echt een hekel aan. Zodoende besloot ik alleen op reis te gaan naar Albanië, mede omdat hier midweeks voor de beker werd gespeeld.
Het schema was niet super gunstig, ik kwam maandagmiddag aan en zou donderdagochtend weer naar huis gaan, maar kon alleen op woensdagavond een bekerduel bezoeken. Desondanks heb ik een geweldige tijd gehad in Albanië. Het was heerlijk weer maar door het ongebruikelijke tijdstip was ik overal één van de weinige toeristen, en had ik dus enorm veel aanspraak. De Albanezen waren ontzettend vriendelijk tegen me. De hotelmedewerker bleek de zoon van Saimir Dauti te zijn, één van de meest succesvolle trainers in de Albanese geschiedenis. De hotelmedewerker, Spartak genaamd, ging als kind tijdens de communistische periode vaak mee met zijn vader naar de wedstrijden. Heel Albanië zat op slot, maar Dinamo Tirana met Saimir Dauti reisde voor zijn Europese duels heel Europa af. We hebben uren gesproken over het leven in Albanië en het voetbal in Oost-Europa. Spartak wist me daar enorm veel hele mooie verhalen over te vertellen.
Over AF Elbasani was Spartak wat minder enthousiast. Ze zijn niet echt een populaire ploeg in het land, ooit opgericht als onderdeel van de staalfabriek waar de stad bekend om is geworden. Na hun faillissement hebben ze een doorstart gemaakt, inclusief nieuwe branding. Hun nieuwe logo en uitstraling ziet er daardoor erg modern uit. Na hun doorstart zijn ze binnen no-time teruggekeerd op het hoogste niveau van Albanië, waar ze nog wachten op een eerste prijs. Misschien dat dat wel kan lukken in de beker.
Ik besloot al vroeg af te reizen naar Elbasan, zo'n 40 kilometer ten zuiden van Tirana. Eerst moest ik naar het grote busstation van Tirana, om vervolgens een bus in één keer naar Elbasan te nemen. Voor die grote bus zijn niet echt concrete vertrektijden. Ze wachten gewoon tot de bus vol zit. In de bus waren de mensen ook weer heel aardig, ze waren erg benieuwd waar ik naartoe reisde. Ze moesten enorm lachen toen ik ze vertelde dat ik AF Elbasani ging bezoeken. Overigens ging ons mooie gesprek in het Frans, want veel Albanezen hebben ooit over de grens gewerkt.
In de stad maakte ik een korte wandeling en genoot ik van pizza. Daarna ging ik al vroeg naar de Elbasan Arena. Voor de bouw van het gloednieuwe nationale stadion in Tirana was dit eigenlijk het meest moderne stadion, en dus heeft de nationale ploeg hier regelmatig gespeeld. Voor Balkanbegrippen ziet het stadion er prima uit. Ik kocht een sjaaltje en een ticket (het ticket kostte me omgerekend 4 euro), en ging al vroeg naar binnen. De tegenstander van vanavond is Vllaznia Shköder, uit de gelijknamige plaats in het noorden. De ploeg staat bekend om hun goede jeugdopleiding. Van binnen zag het stadion er best leuk uit, met een sintelbaan en wat flats op de achtergrond kreeg ik er echt een Balkan gevoel bij. De sfeer was ook bijzonder, want de grensrechter werd voortdurend met muntgeld en aanstekers bekogeld. Dat is hier vrij normaal. Er waren niet veel mensen aanwezig, maar de mensen die er waren moedigde de ploeg fanatiek aan.
Het spelniveau was echt dramatisch, een goede afspiegeling van de lage plaats op de coëfficiëntenranglijst van Albanië. De wedstrijd eindigde in 0-0, en doordat er een tweede wedstrijd in Shköder is was er geen verlenging. Dat vond ik toch wel jammer. Overigens zou Vllaznia dat tweede duel uiteindelijk winnen.
Volgens het internet zouden de bussen terug nog tot 2 uur na afloop naar Tirana rijden, maar ik kwam aan op een volledig uitgestorven station. Ik ontmoette drie Engelsen die ook naar de wedstrijd waren geweest, en stelde voor om dan maar een taxi te nemen. Ook omdat de locals me vertelden dat er op zeker geen bussen meer kwamen. De Engelsen waren eigenwijs en wilden toch wachten, maar na een uur besloten ook zij dat een taxi de enige optie was. Voor 20 euro werden we helemaal teruggebracht naar Tirana, dat kwam dus neer op 5 euro per persoon. Ideaal die Engelsen. Ik was blij om weer terug in mijn hotel te zijn, want de volgende dag ging het vliegtuig al om 6 uur in de ochtend terug naar Eindhoven. Ik keek terug op een zeer geslaagde midweek in Albanië. Alleen reizen vind ik stiekem echt heel erg leuk. Je bent volledig je eigen baas en ontmoet enorm veel vriendelijke mensen!
