Mijn verslag
Als je me een rijtje van de 10 mooiste stadions ter wereld zou moeten laten opnoemen, dan is de kans groot dat Wembley erin staat. Ik ben enorm jaloers op de Engelsen vanwege dit stadion. Als je er rondloopt dan proef en voel je de enorme historie die deze plek met zich meedraagt. En vandaag wordt er weeral een klein stukje historie bijgeschreven met de League Two Playoff Finale.
Al een aantal maanden van tevoren viel mijn oog op de playoff finale in League Two. Ik had een gunstig studierooster en zag dat ik voor 50 euro op en neer kon vliegen. Voor 30 euro kon ik een soort AirBNB krijgen en voor nog eens 30 euro kon ik uiteindelijk een kaart kopen voor de finale. De maanden na het boeken van de vlucht en de accommodatie had ik enorm veel voorpret, want de finale kon echt nog alle kanten op. Walsall leek met speels gemak kampioen te worden, maar daarachter gebeurde nog van alles. Wonderbaarlijk genoeg gaf Walsall de zekere titel volledig uit handen. Ze verloren 13 wedstrijden op rij en misten de promotie zo op de laatste speeldag. Walsall moest tegen Chesterfield in de halve finale, en vanwege Will Grigg was ik voor de Spireites. De andere halve finale ging tussen Wimbledon en Notts County, en hier was ik voor Notts County. Jullie raden het al, het werd Wimbledon – Walsall.
Als ik in Engeland ben koop ik altijd een programme, en het leuke is dat je bij zo’n finale een enorme editie kunt kopen. Het is eigenlijk een soort tijdschrift. Ik kocht een programme, checkte in in mijn AirBNB, las vervolgens het volledige tijdschrift en ben daarna vroeg naar het stadion gegaan. Ik heb er trouwens voor gekozen om aan de Wimbledon zijde te zitten, vanwege hun eerdere succes op Wembley in 1988, toen ze de FA Cup wonnen. Het was een hele ervaring opzich om over Wembley te lopen en The Arch te zien. Ik heb er echt flink van genoten, het leek wel een museum. Daarna ben ik het stadion binnengegaan en bestelde ik veel te duur eten.
Wembley is echt waanzinnig groot, als je er eenmaal geweest bent dan lijken alle stadions wel op woningen van de smurfen. Er waren bijna 60000 kaarten verkocht voor deze finale op het vierde niveau van Engeland, en toch waren er nog veel plaatsen vrij. De sfeer was vanuit Walsall eigenlijk iets beter, al was het allemaal niet enorm groots. Dat komt denk vooral omdat er niet super veel mensen zijn bij beide clubs die echt een fanatieke binding met de ploegen hebben. Opzich vond ik de iets mindere sfeer niet heel storend, en kon ik nog steeds genieten van het “you shit bastard” bij elke uittrap van de doelmannen.
Het was een echte finale, waarin je al snel voelde dat één gouden actie beslissend zou zijn. De eer was in deze finale aan Myles Hippolyte. Het toeval wil dat ik de man uit Grenada al eens eerder zag spelen tegen Walsall, toen nog in de FA Cup namens Stockport County. Ik vond het dus leuk dat uitgerekend hij de treffer mocht maken.
Na afloop ben ik nog lang in het stadion gebleven om de sfeer extra te proeven, en ben ik daarna wat gaan eten. De volgende dag checkte ik uit, nam ik een English Breakfast en ging ik naar The British Museum na een wandeling langs alle Londense hotspots. Niet veel later zat ik alweer in het vliegtuig naar Eindhoven en met mijn studentencard kon ik zo gratis in de trein terug naar huis. Deze trip was echt geweldig en koste me in totaal slechts 130 euro. Het is eigenlijk absurd hoe goedkoop vliegen is in vergelijking met andere vervoersmiddelen. Als ik in mijn eentje naar Hamburg wil met de auto ben ik al meer geld aan benzine kwijt dan aan dit hele tripje bij elkaar. Zolang dat zo blijft maak ik er maar dankbaar gebruik van…
