Mijn verslag
Alles klopte bij dit affiche: de sfeer, het voetbal, onze geweldige zitplekken, de plottwist en vooral de banter. In het steenkoude Villa Park vierde Aston Villa zijn 150-jarige bestaan op een grootse manier, en de spelers maakten de feestvreugde compleet. Als je mij vraagt wat mijn favoriete groundhopwedstrijd in Europa was, dan is de kans groot dat ik Aston Villa - West Ham United als antwoord geef...
Sjaaltjes voor 1,50 pond, bier voor 1,50 pond en tickets voor 10 pond. Villa Park was al ver voor de aftrap enorm levendig, en het duel met West Ham United was stijf uitverkocht. Wij hadden geluk, want we regelden hele goede tickets op de Doug Ellis stand, vlak naast de Holte End en onder het uitvak.
Voor de aftrap was er een tifo voor de Holte End van het oude logo van Aston Villa. Toen de scheidsrechter floot voor het begin van de wedstrijd begon het feest, want negentig minuten lang droop de passie van de tribunes af. Het voetbal was ook echt van hoog niveau, en het was West Ham United dat onder zijn nieuwe trainer Graham Potter de voorsprong pakte. Aston Villa vuurde in de eerste helft geen enkel schot op doel af, wat leidde tot veel negativiteit op de tribunes. Dat terwijl het enorme uitvak van West Ham United zijn geluk niet opkon.
In de tweede helft was Aston Villa fenomenaal, en dus de Holte End ook. We zaten perfect op de actie, en zagen hoe het publiek vol achter de thuisploeg ging staan. West Ham kwam daardoor amper aan voetballen toe en het was Amadou Onana die de 1-1 binnen frommelde. De banter bereikte nu bijna het kookpunt, met volwassen mannen die wankergebaren naar het uitvak maakte. De 2-1 van Morgan Rogers was een parel, en toen barstte Villa Park echt bijna uit zijn voegen. De meneer voor ons stond op, draaide zich om naar het uitvak, en gebaarde met zijn hand alsof hij een piemel in zijn mond deed. Dat terwijl hij kwijlde en spuugde, het kind dat tussen ons en de man inzat keek stomverbaasd. We hebben het vandaag de dag nog steeds over dit moment.
De sfeer was nu echt grandioos, het reactieve werd nodeloos afgewisseld met prachtige liederen. De negentig minuten vlogen voorbij en stiekem hoopte ik op verlenging (dat was nieuw in de FA Cup) maar die kwam er niet. Aston Villa won de wedstrijd en won ook mijn hart. Ik had al een zwak voor de ploeg, maar nu ben ik al helemaal fan. Dit was verreweg de beste sfeer met de meest fanatieke mensen die ik ooit zag in Europa. Echt het hele stadion deed mee en het geluid bleef heerlijk hangen. Ik ben tot op de dag van vandaag van mening dat het publiek heeft gemaakt dat de wedstrijd kantelde, ik denk dat ik dat nergens anders zo erg heb ervaren als deze avond.
