Mijn verslag
Ik ben al maanden in rep en roer. Mijn levenlang herinner ik me een Quick Boys dat minder was dan zijn dorpsgenoten en dat slecht voetbal speelde. Rumoer naast het veld wisselde zich nadeloos af met gedoe binnen de lijnen, en van een algehele amateurtitel durfde je niet eens te dromen. Tot vorig jaar. Want toen nam Thomas Duivenvoorden het roer over, met o.a. als gevolg deze kwartfinale bekerwedstrijd tegen AZ!
Het was wel even balen toen ik AZ-uit uit de koker zag komen. Net als vorig jaar moesten we op reis naar Alkmaar. Op het eerste oog is dat net niks, je hebt geen Kuip of Johan Cruijf Arena, maar het is ook heel onwaarschijnlijk dat je naar de volgende ronde gaat (we hadden ook nog vv Noordwijk kunnen loten). Mijn gelaten humeur werd er ook niet veel beter op toen we slechts een handjevol kaarten kregen aangeboden vanuit de club, en dat om voor mij onverklaarbare redenen.
Ik heb al eens vaker uren in de rij gestaan bij het clubhuis om aan kaarten te komen, en ben blij dat er na dit seizoen een loyaliteitssysteem in het leven is geroepen (in het seizoen 2024-2025 miste ik namelijk slechts één duel). Om ellende te voorkomen regelde ik via een kennis een kaart op de thuisvakken. Dat maakte de ervaring toch al net wat minder dan vorig jaar, maar desondanks was ik blij om Quick Boys in deze fase van het toernooi te zien. Waar we vorig jaar nog brutaal meededen, was het nu AZ dat veel sterker uit de startblokken kwam, en zodoende stonden de Alkmaarders na een dik half uur spelen verdiend op voorsprong.
Nog voor rust deed Quick Boys iets terug. Een werkelijk waanzinnige aanval werd door Patrick Brouwer tot doelpunt gepromoveerd, en even veerden we flink op op de thuisvakken. Een aantal Quick Boyszers werden weggestuurd, maar wij mochten blijven zitten. We deden echt niet heel veel onder voor het op papier veel betere AZ, maar zeker naar het einde van de wedstrijd merkte je wel dat we de amateurs waren. Bosman ging in de fout en AZ kreeg een strafschop, die werd benut door Parrott. Het duurde tot minuut 96 voor AZ de bevrijdende 3-1 binnenschoot. De vreugde op de tribunes was echt heel groot bij AZ, dat zien we maar als een compliment aan ons Quick Boys.
Het was een klein beetje een anticlimax, maar alsnog was het bekeravontuur er één om nooit te vergeten. Na het uitschakelen van drie Eredivisieclubs was AZ welliswaar een brug te ver, maar later zou wel het kampioenschap in de Tweede Divisie worden gepakt. Ik doe altijd mijn best om het voetbal niet te veel over mijn leven te laten heersen, maar die titel heeft me de hele zomer een heerlijke kick gegeven. Ik schrijf dit nu ruim anderhalf jaar (en weeral een titel) verder, maar ik mis het elftal en het geweldige voetbal van Thomas Duivenvoorden echt nog vaak. Nooit heb ik eerder heimwee naar een bepaalde ploeg gehad, maar dit duurt nu al anderhalf jaar zo. Het geeft aan hoe bijzonder dit Quick Boys was, en ik ben dankbaar dat ik alles ervan heb mogen meemaken.
