Mijn verslag
Vlak bij de grens met Frankrijk ligt een plaatsje genaamd Dudelange. De lokale voetbalclub haalde ooit de Europa League en werd zo wereldberoemd. Sinds dat moment wil ik al eens het schitterende Stade Jos Nosbaum afvinken, en eindelijk lukte dat!
Mijn allereerste échte groundhoptrip ooit deed ik met mijn broer. Ik was uiteraard wel eens voetbal gaan kijken in verschillende landen, maar nu laten we onze reis bepalen door welke wedstrijden er zijn, en dat leverde een memorabele week op, te beginnen hier in Luxemburg.
Als alles goed zou gaan, zouden we van dinsdag t/m zondag elke dag een wedstrijd zien. Zes achter elkaar dus, en dat in vijf verschillende landen waar ik bovendien nooit eerder voerbal zag. Als je zo'n trip wil plannen is het altijd een goed idee om één wedstrijd als hoofddoel te kiezen, en dat was voor ons FC Vaduz uit Liechtenstein.
Maar dat was pas donderdag, en nu is het dinsdag. We maken ons op voor vertrek naar Luxemburg, waar Dudelange een bijzondere wedstrijd speelt tegen Pyunik Yerevan. Jullie zien natuurlijk al lang dat we geweest zijn, maar wij werden op dinsdagochtend zwaar teleurgesteld wakker met een bericht dat alle kaarten waren uitverkocht. Ergens was het voorspelbaar, maar dit gebeurde wel voor het eerst in een kwalificatieduel, en dus hadden we dit niet zo snel verwacht. Bovendien kon je de kaarten alleen fysiek kopen op een vooraf aangegeven tijdslot van een uurtje of twee.
Omdat we een strak schema hadden en echt al een eind op weg moesten zijn voor het volgende potje, gingen we toch maar vroeg naar Luxemburg. Daar bekeken we de mooie stad en checkten we in in ons hotel. Met de moed der wanhoop besloten we toch naar het stadion te gaan, waar we tegelijk arriveerden met de spelers van het Armeense Pyunik.
We liepen naar de kassa en kwamen een man tegen die heel erg provoceerde en vol vreugde was, want hij had het laatste ticket. De man wapperde met zijn ticket voor ons gezicht, heel apart. Wat toen gebeurde was ongelofelijk, de zeer vriendelijke meneer achter de kassa besefte dat we helemaal uit Nederland kwamen, en gaf ons een plekje op de VIP tribune voor slechts 25 euro per persoon.
Glunderend liepen we naar binnen, langs de man die ons net nog uitlachte. Het affiche vanavond is een gigantisch grote, want de winnaar van dit duel gaat niet alleen door in de kwalificatie van de Champions League, het is ook al zeker van Europees groepsfase-voetbal (minstens in de Conference League), wat voor Pyunik Yerevan (en sowieso elke Armeense club) een unicum zou zijn.
Naast de significantie van dit duel, is er ook nog het schitterende stadion wat dit affiche bijzonder maakt. Het Stade Jos Nosbaum ligt tegen een berg aan en daardoor kijk je vanaf de ene kant uit over een dal, terwijl je aan de andere kant juist een berg ziet. De twee tribunes zijn lekker klassiek en zitten echt boven op het veld. Achter beide doelen heb je geen tribunes, maar huizen. Het huisje pal achter het ene doel fungeert als kleedkamer. Het is heel erg basic en daardoor fantastisch.
Dudelange begint geweldig, want al snel staat het 1-0, wat een verdubbeling van de voorsprong over twee duels betekent. Pyunik is echter enorm gedreven en knokt in elk duel. Dudelange lijkt daardoor wat aangeslagen en binnenzo staan de Luxemburgers ineens 1-2 achter. De mannen naast me waren stafleden van Pyunik en stonden bij elk belangrijk duel zeer gepassioneerd op van hun stoel. Telkens kwam er dan een degelijke, Luxemburgse steward die ze terug op hun plek zette, wijzend naar ons omdat ze ons zicht blokkeerden. Maar wij vonden het geweldig en zagen een uniek stukje Armeense voetbalhistorie, want Pyunik won uiteindelijk met 1-4 mede door een fenomenale Juricic!
Het uitvak was ook goed gevuld en zorgde eigenlijk als enige voor de sfeer. Al met al was dit echt een enorm unieke ervaring, die ik misschien wel boven mijn bezoeken aan sommige giganten in Europa zou zetten. Dag 1 bevatte al een script wat je nooit zelf zou durven schrijven, en dan moeten de andere vijf dagen nog komen!
