Mijn verslag
Na een memorabel potje in Luxemburg is het andermaal tijd voor een wedstrijd in de derde voorronde van de Champions League. Ditmaal met een veel professioneler karakter, want in het grote Letzigrund Stadion speelt Zürich tegen FK Qarabag.
Gisteren liepen we nog met de spelers van Pyunik mee naar de ingang, nu zitten we in een bomvolle tram naar een enorm groot stadion, vooral bekend door atletiek. Eerder vandaag zijn we in de stad geweest, die er erg mooi uitzag.
Bij het naar binnengaan wilde de steward ons fouilleren, maar er kwamen ultra's boos op de man af. Wij dachten dat we iets verkeerd deden, maar we mochten van de Zürich ultra's niet gefouilleerd worden. Het geeft wel goed aan hoe de verhoudingen liggen in de Zwitserse stadions, waar het cocaïnegebruik nog altijd door het dak gaat. Wij zaten niet bij de ultra's, maar wel in hetzelfde kwart. De sfeer was wel echt heel goed, met vele mooie liederen en passie op alle tribunes.
Het is jammer dat een club als Zürich geen eigen stadion heeft, al is het Letzigrund ondanks zijn sintelbaan nog niet eens heel erg verkeerd. De stadionlampen zien er leuk uit en door de ovale vorm heb je overal vrij zicht op het veld.
De wedstrijd was ook leuk, met goals over en weer. Verrassend genoeg leek Qarabag de klus te klaren, maar toen scoorde Zürich in de slotseconden. Mensen vielen over stoeltjes heen en waren uitzinnig van vreugde, maar zagen hoe Qarabag uiteindelijk alsnog naar de volgende ronde ging na verlenging (de wedstrijd in Baku eindigde in 3-2, waardoor een 2-2 gelijkspel voldoende was voor ze).
Inmiddels was het bijna middernacht en keerden we terug bij de parkeergarage, die overal op slot was. Via een aantal aardige locals kregen we contact met de beveiliging daar, al duurde dat wel heel lang. We konden zo de garage inkomen en hebben dus geen ticket, waardoor we nu de enige deur die er nog is niet kunnen openen. Ineens komt er een stel aan die ook zoekt naar een ingang, en wél dat ticket heeft. Zodoende kunnen we alsnog uit de garage komen.
We zouden doorrijden naar het hotel in Feldkirch, Oostenrijk. Maar we kwamen daar pas rond half twee aan. De mensen daar beloofden te wachten en deden dat ook, weeral heel erg aardig. Eind goed al goed dus!
