Mijn verslag
Het is Shabbat in Jerusalem, maar er wordt wel gewoon gevoetbald. Ik heb al een aantal geweldige dagen meegemaakt hier, waarbij ik de hele oude stad al heb afgewandeld. Als christen is het echt geweldig om hier te zijn, de hele Bijbel komt gewoon tot leven. Het is echt niet te beschrijven en echt iets wat iedereen mee zou moeten maken. Ik kan er nog uren over doorpraten, maar deze site is natuurlijk wel een voetbalsite.
Door de Shabbat ligt al het openbaar vervoer stil, eigenlijk is er niks meer te beleven in Jerusalem. Ik kan nu twee dingen doen, de eerste is wandelen naar het stadion. Dat is zo’n 6 kilometer en dus iets meer dan een uur lopen. Een andere optie is het nemen van de Arabische bus. Deze bus gaat kriskras door de Arabische wijken van Jerusalem en zet me op zo’n kilometer lopen van het stadion af. Omdat ik van avontuur houd ga ik voor de ervaring met de Arabische bus. Het blijkt een nogal onvergetelijk avontuur te worden, want de buschauffeur reed echt als een gek door de intens smalle bergpaadjes. Er waren verschillende mensen die door de bus heenvlogen omdat ze zich niet goed vasthielden of omdat ze al dachten dat de bus bij de halte was. Nadat ik uitstapte liep ik naar het stadion, waar me opviel dat de uitsupporters van Maccabi Haifa zwaar in de meerderheid waren. Het Teddi Stadion is een parel, prachtig gelegen tussen de huizen die op bergen liggen. Vanuit een bepaalde hoek kijk je uit over de Holyland Tower, die boven het landschap uittorent.
Bijna kocht ik een kaartje voor het uitvak (dat kan hier gewoon aan de deur), maar toch besloot ik gewoon voor het thuisvak te gaan. Ik ontmoette een paar jongeren van mijn leeftijd en raakte aan de praat over het leven in Jerusalem en het Israëlisch voetbal. De mensen waren erg onder de indruk en al snel werd ik uitgenodigd om op één van hun seizoenskaarten mee naar binnen te gaan. Dat aanbod sloeg ik natuurlijk niet af en zo stond ik ineens tussen de ultra’s van Hapoel Jerusalem. De wedstrijd was er één met een enorm belang voor Hapoel, want ze zijn volop verwikkeld in een degradatiestrijd. Maccabi Haifa daarentegen heeft een jaar om snel te vergeten. Hapoel kwam op voorsprong door een treffer van Rakonjac, maar niet veel later sloeg het noodlot toe en pakte ze een rode kaart. Tot dat moment speelde Hapoel geweldig, maar na de rode kaart was het verdedigen geblazen. Maccabi Haifa deed wat terug door een treffer van Jamaicaan Stewart, maar kwam niet verder dan de 1-1. Voor Hapoel was het een knap gewonnen punt, maar mijn nieuw gemaakte vrienden baalden vooral van de invloed die de rode kaart had.
Dit was echt een geweldige middag met geweldig gezelschap. In Israël zijn de mensen gewoon intens aardig en super gastvrij. Ik hoef telkens amper te betalen. Ook is het een fabeltje dat Israël een apartheidsstaat is, ik ben immers met de Arabische bus hier naartoe gekomen en heb allerlei soorten mensen op allerlei plekken gezien. Het blijft opvallend hoe mensen een mening vormen op basis van… niets eigenlijk. Ik heb in ieder geval nog altijd contact met mijn Israëlische vrienden en heb alweer plannen om snel eens terug te gaan!
